ข้ามไปยังเนื้อหา

ซูเราะฮ์อัล-ฟาติหะฮ์

ญุซที่ 1 | ซูเราะฮ์ลำดับที่ 1 | จำนวน 7 อายะฮ์ | ประทาน ณ นครมักกะฮ์ (Makkiyyah)

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ (١) الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِينَ (٢) الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ (٣) مٰلِكِ يَوْمِ الدِّينِ (٤) إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ (٥) اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ (٦) صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلَا الضَّآلِّينَ (٧)

“ด้วยพระนามของอัลลอฮ์ ผู้ทรงเมตตาเสมอ และผู้ทรงกรุณาปรานี (1) มวลการสรรเสริญทั้งปวงเป็นกรรมสิทธิ์ของอัลลอฮ์ พระผู้อภิบาลผู้ทรงบริบาลสากลโลก (2) ผู้ทรงเมตตาเสมอ และผู้ทรงกรุณาปรานี (3) พระผู้ทรงครองอำนาจสูงสุดในวันแห่งการตอบแทน (4) เฉพาะพระองค์เท่านั้น (พระผู้เป็นเจ้า) ที่พวกข้าพระองค์เคารพภักดี และเฉพาะพระองค์เท่านั้นที่พวกข้าพระองค์วิงวอนขอความช่วยเหลือ (5) ขอพระองค์ได้ทรงโปรดชี้นำพวกข้าพระองค์ไปสู่หนทางอันเที่ยงตรงด้วยเถิด (6) คือหนทางของบรรดาผู้ที่พระองค์ได้ทรงประทานความโปรดปรานแก่พวกเขา มิใช่หนทางของบรรดาผู้ที่ได้รับความกริ้วโกรธจากพระองค์ และมิใช่หนทางของบรรดาผู้ที่หลงทาง (7)”

มุสลิมทุกคนจะอ่านซูเราะฮ์สั้นๆ ที่ประกอบด้วยเจ็ดอายะฮ์นี้ อย่างน้อยที่สุดวันละสิบเจ็ดครั้ง (ในหนึ่งวันกับหนึ่งคืน) และจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเมื่อเขาปฏิบัติละหมาดซุนนะฮ์ และจะเพิ่มขึ้นอย่างไม่จำกัดจำนวนเมื่อใดก็ตามที่เขาปรารถนาจะเข้าเฝ้าผินหน้าเข้าหาอัลลอฮ์ด้วยการละหมาดเพิ่มเติมอื่นๆ นอกเหนือไปจากละหมาดฟัรฎูและละหมาดซุนนะฮ์ การละหมาดทุกครั้งจะใช้ไม่ได้ (ไม่เซาะฮ์) หากไม่อ่านซูเราะฮ์นี้ ทั้งนี้อ้างอิงตามคำชี้แจงในหะดีษที่บันทึกโดยอัล-บุคอรีย์ และมุสลิม จากท่านเราะซูลุลลอฮ์ (ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม) จากหะดีษของท่านอุบาดะฮ์ อิบนุ อัศ-ศอมิต ว่า ท่านเราะซูลุลลอฮ์ (ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม) ได้กล่าวไว้ว่า:

لَا صَلَاةَ لِمَنْ لَا يَقْرَأُ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ

“ไม่มีการละหมาดสำหรับผู้ที่ไม่อ่านฟาติฮะตุลกิตาบ (ซูเราะฮ์ อัล-ฟาติฮะฮ์)”

ภายในซูเราะฮ์นี้ได้บรรจุรากฐานแห่งหลักศรัทธา (อะกีดะฮ์) และรากฐานแห่งความเข้าใจในอิสลาม ตลอดจนรากฐานแห่งความรู้สึกรับรู้ (ที่มีต่ออัลลอฮ์) และการผินหน้ามุ่งตรง (ตะวัจญุฮ์) ไปยังพระองค์ ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงวิทยปัญญา (ฮิกมะฮ์) บางส่วนว่าเหตุใดซูเราะฮ์ อัล-ฟาติฮะฮ์ จึงได้รับเลือกให้ถูกอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกๆ ร็อกอะฮ์ของการละหมาด และวิทยปัญญาเบื้องหลังการเป็นโมฆะของการละหมาดทุกครั้งที่ไม่ได้อ่านซูเราะฮ์ อัล-ฟาติฮะฮ์

ซูเราะฮ์นี้เริ่มต้นด้วย:

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ (١)

“ด้วยพระนามของอัลลอฮ์ ผู้ทรงเมตตาเสมอ และผู้ทรงกรุณาปรานี” (1)

แม้ว่าจะมีความเห็นต่าง (คิลาฟ) เกี่ยวกับ بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ ว่ามันเป็นอายะฮ์หนึ่งในทุกๆ ซูเราะฮ์ หรือเป็นอายะฮ์หนึ่งของอัลกุรอานที่ใช้เริ่มต้นเมื่ออ่านทุกๆ ซูเราะฮ์ แต่ทว่าตามทัศนะที่มีน้ำหนักมากที่สุด (อัรญะห์) นั้น ถือว่ามันเป็นอายะฮ์หนึ่งภายในซูเราะฮ์ อัล-ฟาติฮะฮ์ และด้วยอายะฮ์นี้เอง ซูเราะฮ์นี้จึงถูกนับว่ามีครบเจ็ดอายะฮ์ และ ณ ที่นั้น มีทัศนะหนึ่งที่กล่าวว่า สิ่งที่ถูกหมายถึงในพระดำรัสของอัลลอฮ์ อัซซะวะญัลละ ที่ว่า:

وَلَقَدْ آتَيْنٰكَ سَبْعًا مِّنَ الْمَثَانِي وَالْقُرْآنَ الْعَظِيمَ (٨٧)

“และแท้จริง เราได้ประทานเจ็ดอายะฮ์จากบรรดาอายะฮ์ที่ถูกอ่านซ้ำๆ (อัล-มะษานี) และอัลกุรอานอันยิ่งใหญ่ให้แก่เจ้าแล้ว” (ซูเราะฮ์ อัล-ฮิจญ์ร : 87)

นั้นก็คือ ซูเราะฮ์ อัล-ฟาติฮะฮ์ ซึ่งถูกระบุคุณลักษณะว่าเป็นซูเราะฮ์ที่มีเจ็ดอายะฮ์ และถูกเรียกว่า “อัล-มะษานี (Al-Mathani)” เพราะมันถูกอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าในการละหมาด

การเริ่มต้นสิ่งใดสิ่งหนึ่งด้วย “พระนามของอัลลอฮ์” ถือเป็นมารยาทและแบบแผนประการหนึ่งที่อัลลอฮ์ได้ทรงดลใจ (วะฮีย์) แก่ศาสนทูตของพระองค์ในอายะฮ์แรกสุดที่ถูกประทานลงมาแก่ท่าน ตามมติเอกฉันท์ (อิตติฟาก) ของปวงปราชญ์ นั่นคือ:

اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ (١)

“จงอ่านด้วยพระนามแห่งพระผู้อภิบาลของเจ้าผู้ทรงสร้าง” (ซูเราะฮ์ อัล-อะลัก : 1)

มารยาทของอิสลามในการเริ่มต้นทุกการกระทำด้วยบิสมิลลาฮ์

หัวข้อที่มีชื่อว่า “มารยาทของอิสลามในการเริ่มต้นทุกการกระทำด้วยบิสมิลลาฮ์”

มารยาทและแบบแผนนี้สอดคล้องอย่างยิ่งกับรากฐานความเข้าใจอันยิ่งใหญ่ของอิสลาม ซึ่งถือว่าอัลลอฮ์ทรงมีคุณลักษณะเป็นผู้ทรงเป็นองค์แรกสุดและองค์สุดท้าย ผู้ทรงปรากฏชัดแจ้งและผู้ทรงเร้นลับ (هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ) อัลลอฮ์ ซุบฮานะฮู วะตะอาลา คือพระผู้ทรงดำรงอยู่ (เมาญูด) ที่แท้จริง และสรรพสิ่งที่ดำรงอยู่อื่นๆ ทั้งหมดล้วนได้รับความมีอยู่ของพวกมันมาจากการดำรงอยู่ของอัลลอฮ์ และจุดเริ่มต้นอื่นๆ ทั้งปวงล้วนมีจุดกำเนิดมาจากการดำรงอยู่ของอัลลอฮ์ ด้วยเหตุนี้ จึงเป็นสิ่งที่สมควรอย่างยิ่งที่ทุกการเริ่มต้น ทุกการเคลื่อนไหวหรือการกระทำ และทุกเป้าหมาย จะต้องเริ่มต้นด้วยพระนามของพระองค์

อัลลอฮ์ ซุบฮานะฮู วะตะอาลา ได้ทรงระบุคุณลักษณะของพระองค์เองในตอนเริ่มต้นนี้ ด้วยคุณลักษณะ “อัร-เราะห์มาน” (ผู้ทรงเมตตาเสมอ) และ “อัร-เราะฮีม” (ผู้ทรงกรุณาปรานี) ซึ่งเป็นสองคุณลักษณะที่ครอบคลุมทุกความหมายของความรักความเมตตาและความเอ็นดูสงสารในทุกสภาวะของมัน มีเพียงอัลลอฮ์ ซุบฮานะฮู วะตะอาลา เท่านั้นที่ทรงรวบรวมสองคุณลักษณะนี้ไว้ด้วยกัน และเช่นเดียวกัน มีเพียงอัลลอฮ์เท่านั้นที่คู่ควรแก่การถูกระบุคุณลักษณะด้วยคำว่า “อัร-เราะห์มาน” (ผู้ทรงเมตตาเสมอ) บ่าวคนใดของอัลลอฮ์อาจถูกระบุคุณลักษณะด้วยคำว่า เราะฮีม (ผู้มีความกรุณา) ได้ แต่ไม่อาจถูกระบุคุณลักษณะด้วยคำว่า อัร-เราะห์มาน ได้เลยตามหลักความเชื่อมั่น และยิ่งไม่สมควรขึ้นไปอีกที่จะนำเอาทั้งสองคุณลักษณะนี้มาใช้คู่กันกับบ่าวคนใด

แม้ว่าจะมีความเห็นต่างกันเกี่ยวกับความหมายของสองคุณลักษณะนี้ ว่าคำใดในระหว่างสองคำนี้ที่มีความหมายของความรักความเมตตาและความเอ็นดูสงสารที่กว้างขวางกว่ากัน แต่ทว่าความเห็นต่างนั้นไม่ใช่ประเด็นการถกเถียงที่เราต้องการจะนำมากล่าวอย่างละเอียดใน Tafsir Fi Zilal นี้ หากแต่เราเพียงต้องการสรุปจากการถกเถียงนั้นว่า ทั้งสองคุณลักษณะ คือ อัร-เราะห์มาน และ อัร-เราะฮีม ต่างก็ครอบคลุมทุกความหมายของความรักความเมตตาและความเอ็นดูสงสาร ตลอดจนครอบคลุมทุกสภาวะและทุกปริมณฑลของมัน

หากการเริ่มต้นสิ่งใดสิ่งหนึ่งด้วยพระนามของอัลลอฮ์ ซึ่งแฝงความหมายของการให้เอกภาพแด่อัลลอฮ์ (เตาฮีด) และการมีมารยาทที่นอบน้อมต่อพระองค์ ถือเป็นรากฐานหลักประการแรกในความเข้าใจของอิสลามแล้วไซร้ การครอบคลุมทุกความหมายของความรักความเมตตาและความเอ็นดูสงสารในทุกสภาวะและทุกปริมณฑลของมันภายในสองคุณลักษณะ คือ อัร-เราะห์มาน และ อัร-เราะฮีม นี้ ก็ถือเป็นรากฐานหลักประการที่สองในความเข้าใจนี้ และมันยังได้ขีดเส้นกำหนดแก่นแท้ของความสัมพันธ์ที่ดำรงอยู่ระหว่างอัลลอฮ์กับปวงบ่าวของพระองค์อีกด้วย

หลังจากที่ได้เริ่มต้นด้วยพระนามของอัลลอฮ์ ผู้ทรงเมตตาเสมอ และผู้ทรงกรุณาปรานีแล้ว ก็ติดตามมาด้วยการผินหน้าเข้าหาอัลลอฮ์ พร้อมทั้งน้อมถวายมวลการแซ่ซ้องสดุดีและการสรรเสริญทั้งหมดแด่พระองค์ และระบุคุณลักษณะของพระองค์ว่าเป็นพระเจ้าผู้ทรงกุมบังเหียนแห่งการบริบาลคุ้มครอง (รุบูบียะฮ์) อันสัมบูรณ์เหนือสากลโลกทั้งหมด:

الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِينَ (٢)

“มวลการสรรเสริญทั้งปวงเป็นกรรมสิทธิ์ของอัลลอฮ์ พระผู้อภิบาลผู้ทรงบริบาลสากลโลก” (2)

ความประเสริฐของการกล่าว الْحَمْدُ لِلّٰهِ (อัลฮัมดุลิลลาฮ์)

หัวข้อที่มีชื่อว่า “ความประเสริฐของการกล่าว الْحَمْدُ لِلّٰهِ (อัลฮัมดุลิลลาฮ์)”

อัลฮัมดุลิลลาฮ์ คือความรู้สึกกตัญญูขอบคุณที่เอ่อล้นขึ้นมาในหัวใจของผู้ศรัทธา (มุอ์มิน) ทันทีที่เขารำลึกถึงอัลลอฮ์ เพราะการมีตัวตนอยู่ของเขานับตั้งแต่แรกเริ่มนั้น ก็เกิดจากกระแสธารแห่งความโปรดปรานที่พระองค์ทรงประทานให้ ซึ่งปลุกเร้าความกตัญญูขอบคุณ การสรรเสริญ และการแซ่ซ้องสดุดี ยิ่งไปกว่านั้น ในทุกๆ การกะพริบตาและทุกๆ วินาที และในทุกๆ ย่างก้าว อัลลอฮ์ได้ทรงหลั่งความโปรดปรานและความเมตตาของพระองค์ลงมาเหนือสรรพสิ่งถูกสร้างทั้งหมดของพระองค์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือมนุษย์ ด้วยเหตุนี้ การกล่าว อัลฮัมดุลิลลาฮ์ ทั้งในตอนเริ่มต้นและในตอนสิ้นสุด จึงเป็นหนึ่งในรากฐานแห่งความเข้าใจของอิสลามโดยตรง ดังพระดำรัสของอัลลอฮ์ที่ว่า:

وَهُوَ اللّٰهُ لَا إِلٰهَ إِلَّا هُوَ ۖ لَهُ الْحَمْدُ فِي الْأُولٰى وَالْآخِرَةِ (٧٠)

“และพระองค์คืออัลลอฮ์ ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากพระองค์ มวลการสรรเสริญทั้งในโลกแรก (ดุนยา) และในโลกหน้า (อาคิเราะฮ์) ล้วนกลับคืนสู่พระองค์” (ซูเราะฮ์ อัล-เกาะศ็อศ : 70)

อย่างไรก็ตาม ความเอื้ออารีและความโปรดปรานอันล้นพ้นของอัลลอฮ์ที่มีต่อบ่าวผู้ศรัทธาของพระองค์นั้น สูงส่งจนถึงระดับสูงสุด เมื่อบ่าวคนนั้นกล่าวว่า: “อัลฮัมดุลิลลาฮ์” อัลลอฮ์จะทรงบันทึกผลตอบแทนแห่งความดีงามให้แก่เขา ซึ่งจะมีน้ำหนักเหนือกว่าตาชั่งอื่นๆ ทั้งหมด ดังที่มีระบุไว้ในสุนัน อิบนุ มาญะฮ์ จากท่านอิบนุ อุมัร (เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ) ว่า ท่านเราะซูลุลลอฮ์ (ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม) ได้เล่าให้พวกเขาฟังว่า มีบ่าวของอัลลอฮ์คนหนึ่งได้กล่าวคำสรรเสริญด้วยถ้อยคำว่า:

يَا رَبِّ لَكَ الْحَمْدُ كَمَا يَنْبَغِي لِجَلَالِ وَجْهِكَ وَعَظِيمِ سُلْطَانِكَ

“โอ้พระผู้อภิบาลของข้าพระองค์! มวลการสรรเสริญทั้งปวงเป็นกรรมสิทธิ์ของพระองค์ อย่างที่คู่ควรแก่ความเกรียงไกรแห่งพระพักตร์ (ซาต) ของพระองค์ และความยิ่งใหญ่แห่งอำนาจของพระองค์”

ถ้อยคำนี้ได้สร้างความหนักใจให้แก่มลาอิกะฮ์ผู้บันทึกการงานทั้งสองท่าน โดยทั้งสองไม่ทราบว่าจะบันทึกผลบุญของถ้อยคำนี้อย่างไร มลาอิกะฮ์ทั้งสองจึงขึ้นเฝ้าอัลลอฮ์และกราบทูลต่อพระองค์ว่า: “มีบ่าวของพระองค์คนหนึ่งได้กล่าวคำสรรเสริญที่พวกข้าพระองค์ไม่ทราบว่าจะบันทึกผลตอบแทนของมันอย่างไร?” อัลลอฮ์จึงตรัสถาม (ทั้งๆ ที่พระองค์ทรงรู้ดียิ่งกว่าถึงสิ่งที่บ่าวของพระองค์ได้กล่าวออกไป) ว่า: “คำสรรเสริญใดกันที่บ่าวของข้าได้กล่าวออกมา?” มลาอิกะฮ์ทั้งสองกราบทูลว่า: “เขากล่าวว่า ‘โอ้พระผู้อภิบาลของข้าพระองค์ มวลการสรรเสริญทั้งปวงเป็นกรรมสิทธิ์ของพระองค์ อย่างที่คู่ควรแก่ความเกรียงไกรแห่งพระพักตร์ของพระองค์และความยิ่งใหญ่แห่งอำนาจของพระองค์’” อัลลอฮ์จึงตรัสแก่มลาอิกะฮ์ทั้งสองว่า: “จงบันทึกถ้อยคำนั้นไว้ตามที่บ่าวของข้าได้กล่าวออกมา จนกว่าเขาจะได้มาพบกับข้า และข้าเองที่จะเป็นผู้ตอบแทนให้แก่เขา”

ความหมายอันกว้างขวางของคำว่า อัร-ร็อบบ์ (Ar-Rabb)

หัวข้อที่มีชื่อว่า “ความหมายอันกว้างขวางของคำว่า อัร-ร็อบบ์ (Ar-Rabb)”

การผินหน้าเข้าหาอัลลอฮ์ด้วยการถวายการแซ่ซ้องสดุดีและการสรรเสริญ สะท้อนถึงความรู้สึกของผู้ศรัทธาที่ตื้นตันใจทันทีที่เขารำลึกถึงอัลลอฮ์ ดังที่เราได้อธิบายไปก่อนหน้านี้ ส่วนวรรคท้ายของอายะฮ์ที่ว่า:

رَبِّ الْعٰلَمِينَ (٢)

“พระผู้อภิบาลผู้ทรงบริบาลสากลโลก” (2)

…ถือเป็นรากฐานแห่งความเข้าใจหรือหลักความเชื่อของอิสลาม เพราะคุณลักษณะแห่งความเป็นพระผู้อภิบาล (รุบูบียะฮ์) อันสัมบูรณ์และครอบคลุมทั่วทั้งจักรวาลนั้น คือหนึ่งในรากฐานแห่งหลักศรัทธา (อะกีดะฮ์) ของอิสลาม คำว่า “ร็อบบ์ (رَبّ)” หมายถึง ผู้บริบาลรักษา ผู้ทรงอำนาจปกครอง ผู้บริหารจัดการ และผู้ดูแลควบคุมกิจการแห่งการปรับปรุงแก้ไข ตลอดจนภารกิจในการบ่มเพาะขัดเกลา (ตัรบียะฮ์) และการเลี้ยงดูคุ้มครองสิ่งถูกสร้างทั้งหมดของพระองค์

อัลลอฮ์มิได้ทรงสร้างจักรวาลขึ้นมาแล้วปล่อยปละละเลยมันไว้ตามยถากรรม ตรงกันข้าม พระองค์ทรงปรับปรุงให้ดีงาม ทรงพิทักษ์รักษา ทรงบริบาลคุ้มครอง และทรงทะนุถนอมเลี้ยงดูมันอยู่เสมอ ด้วยเหตุนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างอัลลอฮ์กับสิ่งถูกสร้างจึงดำเนินอยู่อย่างต่อเนื่องในทุกห้วงเวลาและในทุกสภาวการณ์

แนวคิดเรื่องความเป็นพระผู้อภิบาล (รุบูบียะฮ์) อันสัมบูรณ์ของอัลลอฮ์ที่มีต่อสิ่งถูกสร้างทั้งหมดของพระองค์ คือทางแยกที่แบ่งแยกระหว่างหลักศรัทธาแห่งการให้เอกภาพแด่พระเจ้า (อะกีดะฮ์ เตาฮีด) ที่ชัดเจนและสมบูรณ์แบบ กับหลักศรัทธาที่พร่ามัวซึ่งเกิดขึ้นจากความไม่ชัดเจนและความไม่เด็ดขาดในแก่นแท้ของหลักเตาฮีดนี้ มนุษย์จำนวนมากยอมรับว่าอัลลอฮ์คือพระเจ้าผู้ทรงสร้างจักรวาล แต่ในขณะเดียวกันพวกเขากลับเชื่อถือในพระเจ้าอื่นๆ อีกหลากหลายที่มีอำนาจควบคุมชีวิตของพวกเขา ความเชื่อเช่นนี้ดูแปลกประหลาดและน่าขันยิ่ง แต่ทว่านั่นคือสิ่งที่ได้เคยเกิดขึ้นมาแล้วและกำลังเกิดขึ้นอยู่ในปัจจุบัน อัลกุรอานได้บอกเล่าถึงคำพูดของชนกลุ่มหนึ่งจากพวกตั้งภาคี (มุชริกีน) ที่กราบไหว้บูชาพระเจ้าหลากหลายรูปแบบเหล่านั้นว่า:

مَا نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونَا إِلَى اللّٰهِ زُلْفٰى (٣)

“พวกเรามิได้เคารพบูชาสิ่งเหล่านั้น เว้นแต่เพื่อให้พวกมันนำพาเราให้เข้าใกล้อัลลอฮ์ยิ่งขึ้นเท่านั้น” (ซูเราะฮ์ อัซ-ซุมัร : 3)

และอัลกุรอานยังได้บอกเล่าถึงชนกลุ่มหนึ่งจากชาวคัมภีร์ (อะฮ์ลุลกิตาบ) อีกด้วยว่า:

اتَّخَذُوا أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ أَرْبَابًا مِّنْ دُونِ اللّٰهِ (٣١)

“พวกเขาได้ยึดเอาบรรดานักปราชญ์และบาทหลวงของพวกเขาเป็นพระผู้อภิบาล (อัรบาบ) อื่นจากอัลลอฮ์” (ซูเราะฮ์ อัต-เตาบะฮ์ : 31)

หลักความเชื่อแบบญาฮิลียะฮ์ที่ตั้งอยู่ตามดินแดนต่างๆ ในยามที่อิสลามมาถึงนั้น เต็มไปด้วยความเชื่อในพระเจ้าหลากหลายรูปแบบ ซึ่งถูกจัดให้เป็นพระเจ้าองค์เล็กๆ ควบคู่ไปกับพระเจ้าองค์ใหญ่ตามความนึกคิดของพวกเขา

แนวคิดเรื่องความเป็นพระผู้อภิบาล (รุบูบียะฮ์) อันสัมบูรณ์ของอัลลอฮ์ที่อิสลามนำมา

หัวข้อที่มีชื่อว่า “แนวคิดเรื่องความเป็นพระผู้อภิบาล (รุบูบียะฮ์) อันสัมบูรณ์ของอัลลอฮ์ที่อิสลามนำมา”

แนวคิดเรื่องรุบูบียะฮ์อันสัมบูรณ์ที่ครอบคลุมทั่วทั้งจักรวาลซึ่งบรรจุอยู่ในซูเราะฮ์นี้ คือทางแยกที่แบ่งแยกระหว่างหลักศรัทธา (อะกีดะฮ์) ที่เป็นระเบียบแบบแผนอันรัดกุม กับหลักศรัทธาที่สับสนวุ่นวาย แนวคิดนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อให้ทั้งจักรวาลผินหน้าเข้าหาอัลลอฮ์ผู้ทรงเอกะ ผู้ทรงมีอำนาจอย่างสมบูรณ์ และปฏิเสธพระเจ้าอื่นๆ ทั้งหมด ตลอดจนขจัดความสับสนงุนงงในการต้องผินหน้าไปหาพระเจ้าหลากหลายรูปแบบเหล่านั้น และท้ายที่สุดเพื่อให้หัวใจของสรรพสิ่งทั้งมวลในจักรวาลมีความสงบและร่มเย็นอยู่ภายใต้ร่มเงาและความเป็นพระผู้อภิบาล (รุบูบียะฮ์) อันเป็นนิรันดร์ของอัลลอฮ์ และภายใต้การบริบาลคุ้มครองของพระองค์ที่ไม่เคยขาดตอนและไม่เคยสูญหายไป มิใช่เป็นไปตามทัศนะของอริสโตเติล (Aristotle) — ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็นจุดสูงสุดของความเข้าใจทางปรัชญา — ที่กล่าวว่า อัลลอฮ์ได้ทรงสร้างจักรวาลขึ้นมาแล้วพระองค์ก็ไม่ทรงใยดีต่อมันอีกเลยด้วยเหตุผลว่า ฐานันดรของอัลลอฮ์นั้นสูงส่งเกินไปและไม่คู่ควรที่จะมาครุ่นคิดถึงสิ่งที่ต่ำต้อยกว่าพระองค์ และเพราะอัลลอฮ์จะทรงครุ่นคิดถึงแต่เพียงองค์ (ซาต) ของพระองค์เองเท่านั้น อริสโตเติลผู้แสดงทัศนะนี้ออกมา คือนักปรัชญาผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด และสติปัญญาของเขาก็ถือเป็นสติปัญญาของมนุษย์ที่สูงส่งที่สุดแล้ว

กองขยะแห่งความเชื่อที่เหลวไหลจำเป็นต้องได้รับคำชี้แจงที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากอัลกุรอาน

หัวข้อที่มีชื่อว่า “กองขยะแห่งความเชื่อที่เหลวไหลจำเป็นต้องได้รับคำชี้แจงที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากอัลกุรอาน”

อิสลามได้มาถึงในยามที่โลกนี้เต็มไปด้วยกองทับถมแห่งความเชื่อ แนวคิด นิทานปรัมปรา ทัศนะทางปรัชญา และความเชื่อถือที่เหลวไหลไร้สาระ ซึ่งปะปนกันมั่วไปหมดระหว่างความจริงกับความเท็จ ระหว่างสิ่งที่ถูกต้องกับสิ่งที่จอมปลอม ระหว่างศาสนากับเรื่องงมงายไร้สาระ (คุรอฟาต) ระหว่างปรัชญากับนิทานหลอกเด็ก และมโนธรรมของมนุษย์ในเวลานั้นก็ได้แต่คลำทางอย่างสะเปะสะปะอยู่ในความมืดมิดอันอนธการ และอยู่ในความนึกคิดคาดเดาโดยไม่ได้ยืนอยู่บนความเชื่อมั่นใดๆ เลย

ทะเลทรายอันเวิ้งว้างที่ไร้ซึ่งความมั่นคงใดๆ ไร้ซึ่งความเชื่อมั่นใดๆ และไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ นั่นแหละคือสิ่งที่เป็นฉากหลังซึ่งห้อมล้อมความเข้าใจและแนวคิดของมนุษย์ที่มีต่ออัลลอฮ์ ต่อคุณลักษณะของพระองค์ และต่อความสัมพันธ์ของพระองค์กับบรรดาสิ่งถูกสร้างของพระองค์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือความสัมพันธ์ระหว่างอัลลอฮ์กับมนุษย์

ด้วยเหตุนี้เอง มโนธรรมของมนุษย์จึงไม่สามารถมีหลักยึดที่มั่นคงเกี่ยวกับเรื่องราวของจักรวาลนี้ เรื่องราวของตัวพวกเขาเอง และเรื่องราวของระบบชีวิตของพวกเขาได้เลย ก่อนที่พวกเขาจะได้รับหลักยึดที่มั่นคงเกี่ยวกับเรื่องราวของหลักศรัทธา (อะกีดะฮ์) ของพวกเขา เรื่องราวของความเข้าใจที่มีต่อพระเจ้าของพวกเขาและคุณลักษณะของพระองค์ และก่อนที่พวกเขาจะได้รับความเชื่อมั่นที่ชัดเจนและเที่ยงตรงท่ามกลางความมืดบอด ท่ามกลางการหลงทาง และท่ามกลางกองทับถมแห่งความเชื่อที่เหลวไหลไร้สาระเหล่านั้น

คนผู้หนึ่งจะไม่สามารถเข้าใจได้เลยว่าความมั่นคงนี้มีความจำเป็นมากเพียงใด จนกว่าเขาจะได้ล่วงรู้ว่ากองทับถมแห่งความเชื่อที่เหลวไหลไร้สาระนั้นมีขนาดมหึมาเพียงใด และจนกว่าเขาจะได้ตรวจสอบดูความหลงผิดที่อัดแน่นไปด้วยความเชื่อ ความเข้าใจ นิทานปรัมปรา ทัศนะทางปรัชญา มุมมองที่เหลวไหล และความคิดที่สับสนวุ่นวายหลากหลายรูปแบบ ซึ่งได้เข้ามาแปดเปื้อนและครอบงำมโนธรรมของมนุษย์ นี่คือสภาพการณ์ที่อิสลามได้พบเมื่อครั้งที่อิสลามมาถึง สิ่งที่เราได้กล่าวถึงอย่างคร่าวๆ เกี่ยวกับความเชื่อเหล่านั้นเป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ เท่านั้น (ในการอรรถาธิบายซูเราะฮ์ต่างๆ ของอัลกุรอานข้างหน้า จะได้ตีแผ่รูปแบบความเชื่อที่หลากหลายเหล่านั้นซึ่งอัลกุรอานได้นำมาจัดการและหักล้างไว้อย่างครบถ้วนและสมบูรณ์แบบ)

ด้วยเหตุนี้เอง ความเอาใจใส่อันดับแรกของอิสลามจึงมุ่งตรงไปที่ความพยายามในการชำระล้างปริมณฑลแห่งหลักศรัทธาว่าด้วยพระเจ้า (อะกีดะฮ์) ให้สะอาดบริสุทธิ์เสียก่อน การวางรากฐานความเข้าใจที่สร้างความเชื่อมั่นให้แก่มโนธรรมเกี่ยวกับเรื่องของอัลลอฮ์และคุณลักษณะของพระองค์ ตลอดจนความสัมพันธ์ของพระองค์กับสิ่งถูกสร้างของพระองค์ และความสัมพันธ์ของสิ่งถูกสร้างที่มีต่อพระองค์ อย่างเด็ดขาดและมั่นใจ

ดังนั้น ความเชื่อมั่นในหลักเตาฮีดที่สมบูรณ์ บริสุทธิ์ สะอาดสะอ้าน และครอบคลุมรอบด้าน โดยไม่ปะปนกับสิ่งแปลกปลอมใดๆ ไม่ว่าจะจากที่ใกล้หรือที่ไกล จึงเป็นรากฐานแห่งความเข้าใจและความเชื่อที่อิสลามนำมา และอิสลามก็ยังคงเพียรพยายามอย่างต่อเนื่องในการชำระล้างความเชื่อนี้ภายในมโนธรรมของมนุษย์ และตรวจสอบทุกความคิดที่สกปรกที่วนเวียนอยู่รอบๆ แก่นแท้ของหลักเตาฮีดนี้ เพื่อให้มันสะอาดบริสุทธิ์พ้นจากความสับสนและความคลุมเครือทั้งปวง เพื่อที่มันจะได้ตั้งมั่นอย่างแข็งแกร่งโดยไม่มีทัศนคติที่เหลวไหลใดๆ เล็ดลอดเข้ามาได้เลยไม่ว่าในรูปแบบใดก็ตาม เช่นนั้นแหละที่อิสลามได้ให้คำตัดสินชี้ขาดที่ชัดเจนและกระจ่างแจ้งอย่างยิ่งเกี่ยวกับคุณลักษณะของอัลลอฮ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคุณลักษณะที่เกี่ยวข้องกับความเป็นพระผู้อภิบาล (รุบูบียะฮ์) อันสัมบูรณ์ของพระองค์ กองขยะแห่งความเชื่อที่เหลวไหลส่วนใหญ่ที่ปรากฏอยู่ในทะเลทรายแห่งการหลงทางนั้น ก็คือขยะแห่งทัศนะทางปรัชญาและหลักความเชื่อที่สับสนวุ่นวาย มุมมองที่ยุ่งเหยิง และนิทานปรัมปราที่เหลวไหลเกี่ยวกับเรื่องคุณลักษณะของพระเจ้าซึ่งเป็นเรื่องที่สำคัญอย่างยิ่งยวด เพราะมันคือเรื่องที่ส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อมโนธรรมของมนุษย์และต่อจรรยามารยาทของพวกเขา

ผู้ใดก็ตามที่ศึกษาค้นคว้าถึงความพยายามอย่างต่อเนื่องที่อิสลามได้กระทำ เพื่อสถาปนาคำตัดสินชี้ขาดเกี่ยวกับองค์ของอัลลอฮ์ คุณลักษณะของพระองค์ และความสัมพันธ์ของพระองค์กับสิ่งถูกสร้างของพระองค์ ซึ่งก็คือความพยายามในรูปแบบของคำชี้แจงในตัวบทต่างๆ ของอัลกุรอานที่มีอยู่มากมาย โดยไม่ได้ศึกษาถึงกองขยะ (แห่งความเชื่อที่เหลวไหล) อันหนักอึ้งที่ดำรงอยู่ในทะเลทรายอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ซึ่งมนุษยชาติได้หลงทางอยู่นั้น เขาย่อมไม่อาจเข้าใจไปได้ไกลถึงเพียงนั้น เรื่องนี้จำเป็นต้องอาศัยคำชี้แจงของอัลกุรอานที่ย้ำเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า และจำเป็นต้องอาศัยการตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วนในทุกตรอกซอกซอยและทุกประตูแห่งมโนธรรม แต่ด้วยการศึกษาค้นคว้าถึงกองขยะเหล่านั้นแหละ จะทำให้ทราบได้ว่าความพยายามอย่างต่อเนื่องนั้นมีความจำเป็นมากเพียงใด และบทบาทที่หลักศรัทธา (อะกีดะฮ์) ของอิสลามได้กระทำนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด ในการปลดปล่อยมโนธรรมของมนุษย์ให้เป็นอิสระจากความเหนื่อยล้าในการคลำทางสะเปะสะปะและลอยเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางพระเจ้าจอมปลอม ความเชื่อถือ และนิทานปรัมปราที่เหลวไหลไร้สาระทั้งหลาย

ความงดงาม ความสมบูรณ์แบบ และความสมดุลแห่งอะกีดะฮ์ของอิสลาม ตลอดจนความเรียบง่ายแห่งแก่นแท้ของหลักเตาฮีดอันยิ่งใหญ่ที่อิสลามเชิดชูขึ้นนั้น จะไม่ปรากฏชัดเจนแก่หัวใจและสติปัญญาของมนุษย์อย่างกระจ่างแจ้งที่สุด จนกว่ามันจะได้ศึกษาและตรวจสอบกองขยะแห่งญาฮิลียะฮ์ที่มาจากความเชื่อ ความศรัทธา นิทานปรัมปรา และปรัชญาต่างๆ เสียก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิ่งที่กล่าวถึงแก่นแท้แห่งความเป็นพระเจ้าและความสัมพันธ์ของพระองค์กับจักรวาล เมื่อนั้นแหละที่จะประจักษ์ชัดว่า อะกีดะฮ์ของอิสลามคือความเมตตา (เราะห์มัต) ที่แท้จริงต่อหัวใจและสติปัญญา นั่นคือความเมตตาที่เปี่ยมไปด้วยความงดงามและความเรียบง่าย ความชัดเจนและความสมดุล ความใกล้ชิด ความอบอุ่นคุ้นเคย และความสัมพันธ์ที่สอดคล้องกลมกลืนโดยตรงและลึกซึ้งกับธรรมชาติพื้นฐาน (ฟิฏเราะฮ์) ของมนุษย์

ความสัมพันธ์แห่งความรักอันอบอุ่นและความเมตตาสงสารของอัลลอฮ์ที่มีต่อมนุษย์

หัวข้อที่มีชื่อว่า “ความสัมพันธ์แห่งความรักอันอบอุ่นและความเมตตาสงสารของอัลลอฮ์ที่มีต่อมนุษย์”

الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ (٣)

“ผู้ทรงเมตตาเสมอ และผู้ทรงกรุณาปรานี” (3)

คุณลักษณะทั้งสองนี้ ซึ่งครอบคลุมทุกความหมายของความเอ็นดูสงสารและความรักความเมตตาในทุกสภาวะและทุกปริมณฑลของมัน ได้ถูกนำมากล่าวซ้ำอีกครั้งหนึ่งในใจกลางของซูเราะฮ์ เพื่อเน้นย้ำให้เห็นถึงเอกลักษณ์ที่ชัดเจนของแนวคิดเรื่องความเป็นพระผู้อภิบาล (รุบูบียะฮ์) อันสมบูรณ์แบบของอัลลอฮ์ และเพื่อวางรากฐานแห่งความสัมพันธ์อันเป็นนิรันดร์ระหว่างอัลลอฮ์กับบรรดาสิ่งถูกสร้างของพระองค์ นั่นคือความสัมพันธ์แห่งความรักความเมตตาและความเอ็นดูสงสาร ซึ่งกระตุ้นให้เกิดความกตัญญูขอบคุณและการแซ่ซ้องสดุดี เป็นความสัมพันธ์ที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของความรู้สึกสงบสุขและอบอุ่นคุ้นเคย ด้วยเหตุนี้เอง ความกตัญญูขอบคุณและการแซ่ซ้องสดุดีจึงเป็นการตอบรับตามธรรมชาติต่อความเมตตาแห่งความรักและความเอ็นดูสงสารอันอ่อนโยนนุ่มนวลนั้น

พระเจ้าในอิสลาม และพระเจ้าในศาสนาแห่งการตั้งภาคี (ชิริก)

หัวข้อที่มีชื่อว่า “พระเจ้าในอิสลาม และพระเจ้าในศาสนาแห่งการตั้งภาคี (ชิริก)”

พระเจ้าที่ได้รับการเคารพภักดีในอิสลาม มิได้ทรงไล่ล่าปวงบ่าวของพระองค์เหมือนศัตรูที่ไล่ล่าศัตรู ดังเช่นที่บรรดาพระเจ้าหรือทวยเทพแห่งโอลิมปัส (Olympus - สถานที่พำนักของทวยเทพกรีก) กระทำกันในยามที่พวกเทพเหล่านั้นถูกครอบงำด้วยความปรารถนาและอารมณ์โกรธเกรี้ยว ดังที่ถูกพรรณนาไว้ในนิทานปรัมปราของพวกเขา และพระเจ้าในอิสลามก็มิได้ทรงวางแผนการหลอกลวงเพื่อแก้แค้นปวงบ่าวของพระองค์ ดังที่ถูกกล่าวอ้างในนิทานปรัมปราที่ถูกบิดเบือนในพันธสัญญาเดิม (คัมภีร์เตารอต) ดังที่มีเล่าไว้ในนิทานเรื่องหอคอยบาเบล (Babel) บทที่สิบสองของคัมภีร์ปฐมกาล (Sifrut-Takwin / Genesis)1:

مٰلِكِ يَوْمِ الدِّينِ (٤)

“พระผู้ทรงครองอำนาจสูงสุดในวันแห่งการตอบแทน” (4)

นี่คือหลักศรัทธา (อะกีดะฮ์) พื้นฐานที่ยิ่งใหญ่อย่างยิ่ง และส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อชีวิตทั้งหมดของมนุษย์ นั่นคือ หลักศรัทธาพื้นฐานเรื่องการศรัทธาต่อวันอาคิเราะฮ์ (วันปรโลก) คำว่า “ผู้ทรงครองอำนาจ” หรือ “ผู้ทรงเป็นเจ้าของสิทธิ์ขาด (มาลิก)” สื่อถึงระดับแห่งอำนาจที่สูงส่งที่สุด ส่วน “วันแห่งการตอบแทน (เยามิดดีน)” ก็คือวันแห่งการตัดสินชี้ขาดผลตอบแทนในโลกอาคิเราะฮ์ มีผู้คนจำนวนมากที่เชื่อในความเป็นพระเจ้า (อุลูฮียะฮ์) ของอัลลอฮ์ และเชื่อว่าอัลลอฮ์คือผู้ทรงสร้างจักรวาลนี้ขึ้นมาเป็นครั้งแรก แต่ทว่าพวกเขากลับไม่เชื่อในวันแห่งการตอบแทน สภาพของคนบางกลุ่มในหมู่พวกเขาได้รับการบอกเล่าไว้ในอัลกุรอานว่า:

وَلَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَّنْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللّٰهُ (٣٨)

“และหากเจ้าถามพวกเขาว่า: ผู้ใดคือผู้สร้างชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดิน? แน่นอนพวกเขาจะตอบว่า: อัลลอฮ์” (ซูเราะฮ์ อัซ-ซุมัร : 38)

ต่อมา ในซูเราะฮ์อื่น อัลกุรอานได้บอกเล่าถึงสภาพของพวกเขาอีกว่า:

بَلْ عَجِبُوا أَنْ جَآءَهُمْ مُّنْذِرٌ مِّنْهُمْ فَقَالَ الْكٰفِرُونَ هٰذَا شَيْءٌ عَجِيبٌ (٢) أَإِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا ۖ ذٰلِكَ رَجْعٌ بَعِيدٌ (٣)

“ทว่าพวกเขาประหลาดใจที่ได้มีผู้ตักเตือนคนหนึ่งจากหมู่พวกเขาเองมายังพวกเขา แล้วบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาก็กล่าวว่า: นี่คือเรื่องที่แปลกประหลาดยิ่งนัก! (2) เมื่อพวกเราตายไปแล้วและกลายเป็นผุยผงดินไปแล้วกระนั้นหรือ (ที่เราจะถูกทำให้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่)? นั่นคือการหวนกลับที่ห่างไกลยิ่งนัก (เป็นไปไม่ได้) (3)” (ซูเราะฮ์ กอฟ : 2-3)

ความเร้นลับเบื้องหลังการศรัทธาต่อวันอาคิเราะฮ์

หัวข้อที่มีชื่อว่า “ความเร้นลับเบื้องหลังการศรัทธาต่อวันอาคิเราะฮ์”

การศรัทธาต่อวันแห่งการตอบแทน คืออีกหนึ่งหลักศรัทธา (อะกีดะฮ์) พื้นฐานในอิสลาม คุณค่าของความเชื่อนี้ก็คือ มันได้วางสายตาและหัวใจของมนุษย์ไว้ที่โลกอีกโลกหนึ่งหลังจากที่โลกดุนยานี้สิ้นสุดลง เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่ถูกพันธนาการอยู่กับความต้องการทางโลกนี้มากเกินไป และเพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่กระวนกระวายใจในการที่จะต้องได้รับผลตอบแทนและรางวัลจากความพากเพียรของพวกเขาภายในช่วงอายุขัยอันแสนสั้นของพวกเขาบนโลกที่มีขีดจำกัดใบนี้ และในยามนั้นเองที่พวกเขาจะสามารถปฏิบัติการงานต่างๆ เพื่ออัลลอฮ์อย่างบริสุทธิ์ใจ และพร้อมที่จะอดทนรอคอยรางวัลตอบแทนตามที่อัลลอฮ์ทรงกำหนดไว้ ไม่ว่าจะในโลกนี้หรือในโลกอาคิเราะฮ์ก็ตาม พวกเขาพร้อมที่จะรอคอยด้วยความสงบนิ่งและเชื่อมั่นในผลตอบแทนที่ดีงามนั้น ควบคู่ไปกับการยึดมั่นในสัจธรรม พวกเขาพร้อมที่จะรอคอยด้วยความสบายใจ เปิดอกกว้าง และเปี่ยมด้วยความไว้วางใจ ด้วยเหตุนี้ ความเชื่อในวันแห่งการตอบแทนจึงเป็นทางแยกที่แบ่งแยกระหว่างการตกเป็นทาสของความปรารถนาแห่งอารมณ์ใคร่ กับอิสรภาพแห่งความเป็นมนุษย์ (อินซานียะฮ์) ที่คู่ควรแก่การถูกสร้างของมนุษย์ เป็นทางแยกที่แบ่งแยกระหว่างการก้มหัวให้กับความเข้าใจ คุณค่า และมาตรวัดแบบชาวโลก กับการยึดมั่นในคุณค่าแห่งพระเจ้า (ร็อบบานียะฮ์) โดยไม่ยอมก้มหัวให้กับตรรกะของความโง่เขลา (ญาฮิลียะฮ์) และยิ่งไปกว่านั้น มันคือทางแยกที่แบ่งแยกระหว่างความเป็นมนุษย์ในรูปแบบแห่งแก่นแท้ที่สูงส่งตามที่อัลลอฮ์ทรงประสงค์สำหรับปวงบ่าวของพระองค์ กับความเป็นมนุษย์ในรูปแบบที่เลวทราม เบี่ยงเบน และไม่สมบูรณ์

ชีวิตของมนุษย์จะไม่มีวันก้าวเดินไปอย่างเที่ยงตรงบนหนทางอันสูงส่งของอัลลอฮ์ ตราบใดที่ความเชื่อพื้นฐานเรื่องวันแห่งการตอบแทนนี้ยังไม่ได้ดำรงอยู่ในความคิดของพวกเขา ตราบใดที่หัวใจของพวกเขายังไม่เชื่อมั่นว่ารางวัลและผลตอบแทนในโลกนี้ไม่ใช่รางวัลสุดท้ายของพวกเขา และตราบใดที่พวกเขาผู้มีอายุขัยอันจำกัดนี้ยังไม่เชื่อว่า ณ ที่โน่น มีโลกแห่งชีวิตอาคิเราะฮ์ที่พวกเขาสมควรจะต่อสู้และบากบั่นเพื่อมัน และสมควรจะเสียสละเพื่อช่วยเหลือสัจธรรมและสนับสนุนความดีงาม ด้วยความเชื่อมั่นว่าจะได้รับผลตอบแทนและรางวัลในโลกอาคิเราะฮ์นั้น

บรรดาผู้ที่ศรัทธาต่อโลกอาคิเราะฮ์ กับบรรดาผู้ที่ปฏิเสธวันอาคิเราะฮ์ จะไม่มีจุดร่วมที่เหมือนกันเลยทั้งในแง่ของความรู้สึก มารยาท พฤติกรรม และการปฏิบัติการงาน พวกเขาคือมนุษย์สองกลุ่มที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง พวกเขาจะไม่มาบรรจบพบกันในโลกนี้ และจะไม่พบกันในโลกอาคิเราะฮ์ นี่แหละคือทางแยก!


إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ (٥)

“เฉพาะพระองค์เท่านั้น (พระผู้เป็นเจ้า) ที่พวกข้าพระองค์เคารพภักดี และเฉพาะพระองค์เท่านั้นที่พวกข้าพระองค์วิงวอนขอความช่วยเหลือ” (5)

นี่คืออีกหนึ่งรากฐานแห่งหลักศรัทธา (อะกีดะฮ์) พื้นฐานที่ถือกำเนิดออกมาจากรากฐานแห่งอะกีดะฮ์หลักที่ผ่านมาก่อนหน้านี้ซึ่งได้ถูกชี้แจงไว้แล้วในซูเราะฮ์นี้ นั่นคือ หลักศรัทธาที่ว่า ไม่มีการเคารพภักดี (อิบาดะฮ์) ใดๆ นอกจากแด่อัลลอฮ์เท่านั้น และไม่มีการวิงวอนขอความช่วยเหลือ (อิสติอานะฮ์) ใดๆ นอกจากต่ออัลลอฮ์เท่านั้น

และ ณ จุดนี้ ก็เป็นอีกหนึ่งทางแยกเช่นกัน นั่นคือ ทางแยกที่แบ่งแยกระหว่างอิสรภาพอันสัมบูรณ์จากพันธนาการแห่งการเป็นทาสทุกรูปแบบ กับการตกเป็นทาสอย่างสิ้นเชิงต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

การเคารพภักดี (อิบาดะฮ์) ในอิสลามปลดปล่อยมนุษย์จากการเป็นทาส

หัวข้อที่มีชื่อว่า “การเคารพภักดี (อิบาดะฮ์) ในอิสลามปลดปล่อยมนุษย์จากการเป็นทาส”

รากฐานแห่งอะกีดะฮ์ข้อนี้ คือคำประกาศวันเกิดใหม่แห่งอิสรภาพอันสัมบูรณ์ของมนุษย์ ให้หลุดพ้นจากการเป็นทาสของความเชื่อที่เหลวไหลไร้สาระทั้งหลาย และจากการเป็นทาสของกฎระเบียบและกฎหมายที่มนุษย์ประดิษฐ์คิดค้นขึ้น หากแม้นว่าอัลลอฮ์เพียงพระองค์เดียวเท่านั้นคือพระเจ้าที่ได้รับการเคารพภักดีและได้รับการวิงวอนขอความช่วยเหลือแล้วไซร้ ตราบนั้นหัวใจของมนุษย์ก็จะยังคงเป็นอิสระจากการตกเป็นทาสของกฎระเบียบและกฎหมายที่มนุษย์สร้างขึ้น และจากการตกเป็นทาสของบุคคลสำคัญต่างๆ ควบคู่ไปกับการเป็นอิสระจากการตกเป็นทาสของนิทานปรัมปราและความเชื่อถือที่เหลวไหลไร้สาระทั้งมวล

ณ ที่นี้ ได้ชี้แจงถึงท่าทีของมุสลิมคนหนึ่งที่มีต่ออำนาจต่างๆ ของมนุษย์ และต่อพลังอำนาจต่างๆ ของธรรมชาติ

สำหรับมุสลิมคนหนึ่งแล้ว อำนาจของมนุษย์นั้นแบ่งออกเป็นสองประเภท: ประเภทแรกคือ อำนาจที่ได้รับทางนำ (ฮิดายะฮ์) มีความศรัทธาต่ออัลลอฮ์ และดำเนินตามหนทางของอัลลอฮ์ อำนาจประเภทนี้แหละที่เขาจะต้องให้การสนับสนุนและให้ความร่วมมือ เพื่อเชิดชูคุณธรรม สัจธรรม และความดีงาม ส่วนอำนาจอีกประเภทหนึ่งก็คือ อำนาจที่หลงทางซึ่งไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ กับอัลลอฮ์ และไม่ดำเนินตามหนทางของพระองค์ อำนาจประเภทนี้แหละที่จะต้องถูกต่อสู้ ถูกต่อต้าน และถูกประณามโดยพวกเขา มุสลิมคนหนึ่งจะต้องไม่หวั่นเกรงต่ออำนาจที่หลงทางนั้น ไม่ว่ามันจะยิ่งใหญ่หรืออธรรมเพียงใดก็ตาม เพราะอำนาจที่หลงทางและตัดขาดจากเดชานุภาพของอัลลอฮ์นั้น ไม่มีพลังที่แท้จริง (ฮะกีกี) เหลืออยู่อีกแล้ว มันได้สูญเสียแหล่งพลังงานถาวรที่คอยหล่อเลี้ยงพลังอำนาจของมันไปแล้ว สภาพของมันก็เป็นเหมือนชะตากรรมของสะเก็ดดาวชิ้นเล็กๆ ที่หลุดกระเด็นออกมาจากดวงดาวที่กำลังลุกโชน นั่นคือมันจะลุกไหม้สว่างวาบอยู่เพียงชั่วครู่เดียว จากนั้นมันก็จะค่อยๆ ริบหรี่ลง เย็นตัวลง และดับมอดไปในที่สุด ไม่ว่าขนาดของสะเก็ดดาวชิ้นนั้นจะใหญ่โตเพียงใดก็ตาม แต่ทว่าอนุภาคอะตอมเม็ดเล็กๆ ที่ยังคงเชื่อมโยงอยู่กับแหล่งกำเนิดของมันที่แผ่รังสีความร้อนและแสงสว่างออกมานั้น จะยังคงรักษาพลัง ความร้อนแรง และแสงสว่างของมันไว้ได้เสมอ:

كَمْ مِّنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللّٰهِ (٢٤٩)

“มีกลุ่มชนจำนวนน้อยสักเท่าใดแล้ว ที่สามารถเอาชนะกลุ่มชนจำนวนมากได้ด้วยอนุมัติของอัลลอฮ์?” (ซูเราะฮ์ อัล-บะเกาะเราะฮ์ : 249)

กล่าวคือ พวกเขาสามารถเอาชนะกลุ่มชนจำนวนมากเหล่านั้นได้ ก็เพราะพวกเขามีความสัมพันธ์เชื่อมโยงกับอัลลอฮ์ในฐานะแหล่งกำเนิดแห่งพลังอำนาจอันดับแรก และเพราะพวกเขาตักตวงพลังของพวกเขามาจากอัลลอฮ์ ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดเพียงหนึ่งเดียวของพลังอำนาจและเกียรติยศทั้งหมด

ส่วนท่าทีของมุสลิมคนหนึ่งที่มีต่อพลังอำนาจต่างๆ ของธรรมชาตินั้น คือท่าทีแห่งความอบอุ่นเป็นกันเองและการเป็นมิตร มิใช่ท่าทีแห่งความหวาดกลัวและการเป็นศัตรู เพราะทั้งพลังของมนุษย์และพลังของธรรมชาติต่างก็กำเนิดมาจากพระประสงค์ (อิรอดะฮ์) ของอัลลอฮ์ทั้งสิ้น และทั้งสองสิ่งนี้ต่างก็ถูกควบคุมดูแลโดยพระประสงค์ของอัลลอฮ์ ทั้งสองจึงดำเนินไปอย่างสมดุลและช่วยเหลือเกื้อกูลซึ่งกันและกันในการเคลื่อนไหวและในจุดมุ่งหมาย

หลักศรัทธา (อะกีดะฮ์) ของมุสลิมคนหนึ่งชี้แนะว่า อัลลอฮ์ได้ทรงสร้างพลังอำนาจต่างๆ ของธรรมชาติเหล่านั้นขึ้นมาเพื่อเป็นมิตรและเป็นผู้ช่วยที่สามารถทำงานร่วมกันได้ และในการที่จะสานสัมพันธ์แห่งมิตรภาพนั้น เขาจะต้องศึกษาค้นคว้า ทำความรู้จัก และทำงานร่วมกับมัน ควบคู่ไปกับการร่วมกันผินหน้าเข้าหาอัลลอฮ์ในฐานะพระเจ้าของเขาและพระเจ้าของพลังธรรมชาติเหล่านั้น และหากว่าในบางครั้งพลังธรรมชาติเหล่านั้นนำมาซึ่งอันตรายต่อมนุษย์ นั่นก็เป็นเพียงผลพวงมาจากท่าทีของมนุษย์ที่ไม่ได้ศึกษาค้นคว้ามันอย่างละเอียดถี่ถ้วน และไม่มีความรู้ที่เพียงพอเกี่ยวกับกฎเกณฑ์ที่ควบคุมการดำเนินไปของมันนั่นเอง

โดยปกติแล้ว ชาวตะวันตกผู้สืบทอดความเชื่อแบบญาฮิลียะฮ์ของพวกโรมัน มักจะใช้สำนวนว่า “การพิชิตธรรมชาติ (Conquering nature / Menakluk alam)” เพื่อแสดงถึงความสำเร็จในการนำเอาพลังธรรมชาติมาใช้ประโยชน์ สำนวนนี้สะท้อนให้เห็นอย่างชัดเจนถึงโลกทัศน์แบบญาฮิลียะฮ์ที่ตัดขาดความสัมพันธ์กับอัลลอฮ์ และตัดขาดจากจิตวิญญาณของจักรวาลที่นอบน้อมเชื่อฟังต่ออัลลอฮ์ ในขณะที่มุสลิมคนหนึ่ง ผู้มีความสัมพันธ์อันดีงามกับอัลลอฮ์ พระผู้เป็นเจ้าของเขาผู้ทรงเมตตาเสมอและผู้ทรงกรุณาปรานี และมีความสัมพันธ์อันอบอุ่นคุ้นเคยกับจิตวิญญาณของจักรวาลที่แซ่ซ้องสดุดี (ตัสบีห์) ต่ออัลลอฮ์ พระเจ้าผู้ทรงบริบาลสากลโลกนั้น จะยังคงมีทัศนคติว่า ณ ที่นั้น ยังมีความสัมพันธ์อีกรูปแบบหนึ่งที่แตกต่างไปจากความสัมพันธ์แบบการพิชิตห้ำหั่นที่หยาบกระด้างนั้น เขาเชื่อว่าอัลลอฮ์คือพระผู้ทรงสร้างพลังอำนาจทั้งหมดของธรรมชาติเหล่านั้น อัลลอฮ์ทรงสร้างพลังเหล่านั้นขึ้นมาตามกฎเกณฑ์เดียวกัน เพื่อที่พลังเหล่านั้นจะได้ทำงานร่วมกันในการบรรลุเป้าหมายที่ถูกกำหนดไว้สำหรับมันตามกฎเกณฑ์นั้น นับตั้งแต่แรกเริ่ม พลังเหล่านั้นถูกอัลลอฮ์สร้างขึ้นมาเพื่อให้นำมาใช้ประโยชน์ได้โดยมนุษย์ ด้วยเหตุนี้อัลลอฮ์จึงทรงประทานความสะดวกง่ายดายให้แก่พวกเขาในการค้นพบความเร้นลับของพลังเหล่านั้นและทำความรู้จักกับกฎเกณฑ์ของมัน ดังนั้น มนุษย์จึงต้องกตัญญูขอบคุณต่ออัลลอฮ์เมื่อพวกเขาประสบความสำเร็จในการได้รับความช่วยเหลือจากพลังอำนาจใดๆ เหล่านั้น เพราะอัลลอฮ์ต่างหากที่เป็นผู้ทรงทำให้พลังอำนาจเหล่านั้นยอมจำนนเพื่อให้พวกเขานำมาใช้ประโยชน์ได้ มิใช่ตัวพวกเขาเองที่เป็นผู้พิชิตมัน ดังพระดำรัสของอัลลอฮ์ อัซซะวะญัลละ ที่ว่า:

وَسَخَّرَ لَكُمْ مَّا فِي السَّمٰوٰتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا مِّنْهُ (١٣)

“และพระองค์ได้ทรงทำให้สิ่งที่อยู่ในชั้นฟ้าทั้งหลายและสิ่งที่อยู่ในแผ่นดินทั้งหมดยอมจำนนเพื่อเป็นประโยชน์แก่พวกเจ้า โดยมาจากพระองค์ทั้งสิ้น” (ซูเราะฮ์ อัล-ญาศิยะฮ์ : 13)

ด้วยท่าทีเช่นนี้ หัวใจของมุสลิมคนหนึ่งจึงไม่เต็มไปด้วยความเข้าใจผิดๆ ต่อพลังอำนาจของธรรมชาติ และจะไม่เกิดความรู้สึกกระวนกระวายและหวาดกลัวต่อพลังเหล่านั้น เขาจะศรัทธา เคารพภักดี และวิงวอนขอความช่วยเหลือต่ออัลลอฮ์ผู้ทรงเอกะเพียงพระองค์เดียวเท่านั้น เพราะพลังอำนาจของธรรมชาติเหล่านั้นล้วนเกิดจากการสร้างของอัลลอฮ์ทั้งสิ้น เขาจะศึกษาและเรียนรู้ความเร้นลับของพลังธรรมชาติ และจากการศึกษาค้นคว้าของเขานั่นเองที่ทำให้เขาได้รับความช่วยเหลือจากพลังเหล่านั้น และล่วงรู้ถึงความเร้นลับของมัน ซึ่งช่วยให้เขาสามารถใช้ชีวิตร่วมกับพลังเหล่านั้นได้ในจักรวาลที่เป็นมิตรและในความสัมพันธ์ฉันเพื่อนที่ดีงาม ช่างงดงามยิ่งนักคำกล่าวของท่านเราะซูลุลลอฮ์ (ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม) เมื่อครั้งที่ท่านทอดสายตามองดูภูเขาอุฮุดแล้วกล่าวว่า:

هٰذَا جَبَلٌ يُحِبُّنَا وَنُحِبُّهُ

“ภูเขาลูกนี้รักเรา และเราก็รักมัน”

ในถ้อยคำเหล่านี้ ได้สะท้อนให้เห็นถึงความรู้สึกแห่งความรักอันอบอุ่นคุ้นเคยทั้งหมดที่ฝังแน่นอยู่ในหัวใจของมุสลิมผู้นำสูงสุด คือ ท่านมุฮัมมัด (ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม) ซึ่งถักทอเชื่อมโยงระหว่างตัวท่านกับสรรพสิ่งถูกสร้างในธรรมชาติ แม้ในรูปลักษณ์ที่ใหญ่โตและแข็งกระด้างของมันก็ตาม

หลังจากที่ได้ชี้แจงถึงรากฐานแห่งหลักศรัทธา (อะกีดะฮ์) ขั้นพื้นฐานในความเข้าใจของอิสลาม และได้ชี้แจงถึงแนวคิดเรื่องการผินหน้าเข้าหาอัลลอฮ์ผู้ทรงเอกะ (ตะวัจญุฮ์) ซึ่งเป็นแนวคิดที่กำหนดให้การเคารพภักดี (อิบาดะฮ์) และการวิงวอนขอความช่วยเหลือทั้งหมดต้องมุ่งตรงไปยังอัลลอฮ์ผู้ทรงเอกะเพียงพระองค์เดียวแล้ว อายะฮ์ถัดมาจึงได้ชี้แจงถึงวิธีการปฏิบัติจริงในการผินหน้าเข้าหาอัลลอฮ์ด้วยการวิงวอนขอพร (ดุอาอ์) ต่อพระองค์ ในรูปแบบกว้างๆ ที่สอดคล้องกับบรรยากาศและคุณลักษณะของซูเราะฮ์นี้:

اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ (٦)

“ขอพระองค์ได้ทรงโปรดชี้นำพวกข้าพระองค์ไปสู่หนทางอันเที่ยงตรงด้วยเถิด” (6)

ความสำคัญของทางนำ (ฮิดายะฮ์) สำหรับผู้ศรัทธา

หัวข้อที่มีชื่อว่า “ความสำคัญของทางนำ (ฮิดายะฮ์) สำหรับผู้ศรัทธา”

ความหมายของอายะฮ์นี้ก็คือ ขอพระองค์ได้ทรงโปรดประทานความสำเร็จ (เตาฟีก) แก่พวกเราในการรู้จักและแยกแยะหนทางอันเที่ยงตรงได้อย่างแม่นยำ และหลังจากที่ได้รู้จักมันแล้ว ก็ขอได้ทรงโปรดประทานเตาฟีกแก่พวกเราในการปฏิบัติตามหนทางอันเที่ยงตรงนั้นด้วยความซื่อสัตย์และบริสุทธิ์ใจอย่างเต็มเปี่ยม

การรู้จักและการก้าวเดินไปบนหนทางอันเที่ยงตรงนั้น คือผลผลิตของทางนำ (ฮิดายะฮ์) การบริบาลคุ้มครอง และความเมตตาของอัลลอฮ์ การผินหน้าเข้าหาอัลลอฮ์ด้วยการวิงวอนขอพร (ดุอาอ์) คือผลผลิตจากความเชื่อมั่นว่า อัลลอฮ์เพียงพระองค์เดียวเท่านั้นคือพระเจ้าผู้ทรงมีอำนาจในการประทานความช่วยเหลือ

ทางนำ (ฮิดายะฮ์) นี้แหละคือเรื่องที่สำคัญที่สุดสำหรับผู้ศรัทธา (มุอ์มิน) คนหนึ่ง มันคือสิ่งแรกสุดที่จะต้องวิงวอนขอความช่วยเหลือจากอัลลอฮ์เพื่อให้บรรลุถึง การได้รับทางนำไปสู่หนทางอันเที่ยงตรงนั้น คือหลักประกันแห่งความผาสุกของชีวิตทั้งในโลกนี้และในโลกอาคิเราะฮ์ ทางนำไปสู่หนทางอันเที่ยงตรงนั้น ในความเป็นจริงแล้วก็คือทางนำที่ชี้นำธรรมชาติพื้นฐาน (ฟิฏเราะฮ์) ของมนุษย์ไปสู่กฎเกณฑ์ของอัลลอฮ์ ที่จัดระเบียบและสร้างความสมดุลระหว่างการเคลื่อนไหวของมนุษย์กับการเคลื่อนไหวของโลกแห่งการดำรงอยู่ทั้งหมด เพื่อมุ่งตรงไปสู่อัลลอฮ์ พระผู้ทรงเป็นพระเจ้าแห่งสากลโลก

อายะฮ์ถัดมาได้ชี้แจงถึงคุณลักษณะของหนทางอันเที่ยงตรงนั้นว่า:

صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلَا الضَّآلِّينَ (٧)

“คือหนทางของบรรดาผู้ที่พระองค์ได้ทรงประทานความโปรดปรานแก่พวกเขา มิใช่หนทางของบรรดาผู้ที่ได้รับความกริ้วโกรธจากพระองค์ และมิใช่หนทางของบรรดาผู้ที่หลงทาง” (7)

กล่าวคือ เป็นหนทางของบรรดาผู้ที่อัลลอฮ์ได้ทรงประทานความโปรดปรานของพระองค์แก่พวกเขา มิใช่หนทางของบรรดาผู้ที่พระองค์ทรงกริ้วโกรธ ซึ่งได้แก่ผู้ที่รู้จักหนทางที่ถูกต้องแล้ว แต่ต่อมาพวกเขากลับเบี่ยงเบนออกไปจากหนทางนั้น และมิใช่หนทางของบรรดาผู้ที่หลงทางไปจากหนทางที่ถูกต้องนับตั้งแต่แรกเริ่ม หนทางอันเที่ยงตรงก็คือหนทางของบรรดาผู้ที่มีความผาสุก ผู้ซึ่งได้รับทางนำ (ฮิดายะฮ์) และได้เดินทางไปถึงอัลลอฮ์

นอกจากนี้ นี่คือซูเราะฮ์ที่ได้รับเลือกให้ถูกอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกๆ การละหมาด และการละหมาดใดๆ ก็ตามจะใช้ไม่ได้หากไม่อ่านซูเราะฮ์นี้ แม้ว่าซูเราะฮ์นี้จะสั้น แต่ทว่ามันได้บรรจุรากฐานแห่งหลักศรัทธา (อะกีดะฮ์) ขั้นพื้นฐานในความเข้าใจของอิสลามไว้ทั้งหมด และได้บรรจุการผินหน้าเข้าหาพระเจ้า (ตะวัจญุฮ์) หรือคำวิงวอนขอพร (ดุอาอ์) ต่ออัลลอฮ์อย่างมีสติสัมปชัญญะ ซึ่งถือกำเนิดออกมาจากความเข้าใจนั้น

มีระบุไว้ในเศาะฮีห์ มุสลิม จากหะดีษของอัล-อะลาอ์ อิบนุ อับดุรเราะห์มาน เมาลา อัล-ฮัรเกาะฮ์ จากบิดาของท่าน จากท่านอบู ฮุร็อยเราะฮ์ จากท่านเราะซูลุลลอฮ์ (ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม) ว่า:

قَسَمْتُ الصَّلَاةَ بَيْنِي وَبَيْنَ عَبْدِي نِصْفَيْنِ، فَنِصْفُهَا لِي وَنِصْفُهَا لِعَبْدِي وَلِعَبْدِي مَا سَأَلَ. إِذَا قَالَ الْعَبْدُ: (الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِينَ)، قَالَ اللّٰهُ: حَمِدَنِي عَبْدِي. وَإِذَا قَالَ: (الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ)، قَالَ اللّٰهُ: أَثْنَى عَلَيَّ عَبْدِي. فَإِذَا قَالَ: (مٰلِكِ يَوْمِ الدِّينِ)، قَالَ اللّٰهُ: مَجَّدَنِي عَبْدِي. وَإِذَا قَالَ: (إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ)، قَالَ: هٰذَا بَيْنِي وَبَيْنَ عَبْدِي وَلِعَبْدِي مَا سَأَلَ. فَإِذَا قَالَ: (اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلَا الضَّآلِّينَ)، قَالَ: هٰذَا لِعَبْدِي وَلِعَبْدِي مَا سَأَلَ.

“ข้าได้แบ่งการละหมาด (คือซูเราะฮ์ อัล-ฟาติฮะฮ์) ออกเป็นสองส่วนระหว่างข้ากับบ่าวของข้า ครึ่งหนึ่งเป็นของข้า และอีกครึ่งหนึ่งเป็นของบ่าวของข้า และบ่าวของข้าจะได้รับในสิ่งที่เขาวิงวอนขอ เมื่อบ่าวกล่าวว่า: (الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِينَ) อัลลอฮ์จะตรัสตอบว่า: ‘บ่าวของข้าได้สรรเสริญข้าแล้ว’ และเมื่อบ่าวกล่าวว่า: (الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ) อัลลอฮ์จะตรัสตอบว่า: ‘บ่าวของข้าได้แซ่ซ้องสดุดีข้าแล้ว’ และเมื่อบ่าวกล่าวว่า: (مٰلِكِ يَوْمِ الدِّينِ) อัลลอฮ์จะตรัสตอบว่า: ‘บ่าวของข้าได้เทิดทูนความยิ่งใหญ่ของข้าแล้ว’ และเมื่อบ่าวกล่าวว่า: (إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ) อัลลอฮ์จะตรัสตอบว่า: ‘นี่คือพันธสัญญาระหว่างบ่าวของข้ากับข้า และบ่าวของข้าจะได้รับในสิ่งที่เขาวิงวอนขอ’ และเมื่อบ่าวกล่าวว่า: (اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلَا الضَّآلِّينَ) อัลลอฮ์จะตรัสตอบว่า: ‘นี่คือสิทธิ์ของบ่าวของข้า และบ่าวของข้าจะได้รับในสิ่งที่เขาวิงวอนขอ’”

หลังจากที่ความหมายของอายะฮ์เหล่านี้ได้รับการอรรถาธิบายอย่างชัดเจนแล้ว ก็เป็นที่ประจักษ์ชัดแก่เราว่า หะดีษที่ถูกต้อง (เศาะฮีห์) บทนี้ ได้เปิดเผยถึงหนึ่งในความเร้นลับ (แห่งความยิ่งใหญ่) ของซูเราะฮ์ อัล-ฟาติฮะฮ์ นี้ ซึ่งได้รับเลือกให้เป็นซูเราะฮ์ที่มุสลิมทุกคนจะต้องอ่านวันละสิบเจ็ดครั้ง หรือมากเท่าใดก็ตามที่อัลลอฮ์ทรงประสงค์ให้เขาอ่านซ้ำๆ ในยามที่เขายืนวิงวอนขอพรต่ออัลลอฮ์ในการละหมาด


  1. “ประชากรทั่วทั้งโลกต่างใช้ภาษาเดียวกันและพูดจาด้วยถ้อยคำเดียวกัน เมื่อพวกเขาอพยพไปทางทิศตะวันออก ณ ที่นั้นพวกเขาได้พบที่ราบแห่งหนึ่งในแผ่นดินชินอาร์ (Sinar) แล้วพวกเขาก็ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นั่น พวกเขากล่าวแก่กันและกันว่า ‘มาเถิด ให้พวกเราทำอิฐและเผามันให้สุก’ พวกเขาใช้อิฐแทนหินและใช้ยางมะตอยแทนปูนสอ แล้วพวกเขาก็กล่าวว่า ‘มาเถิด ให้พวกเราสร้างเมืองขึ้นเมืองหนึ่งพร้อมกับหอคอยที่ยอดของมันสูงเทียมฟ้า และให้พวกเราสร้างชื่อเสียงไว้สำหรับพวกเรา เพื่อที่พวกเราจะได้ไม่แตกสานซ่านเซ็นไปทั่วผืนแผ่นดิน’ แล้วพระเจ้าก็เสด็จลงมาทอดพระเนตรเมืองและหอคอยที่มนุษย์กำลังสร้างขึ้นนั้น แล้วพระเจ้าก็ตรัสว่า ‘ดูเถิด พวกเขาทั้งหมดเป็นชนชาติเดียวกันและใช้ภาษาเดียวกัน และนี่คือจุดเริ่มต้นของสิ่งที่พวกเขาจะกระทำต่อไป บัดนี้จะไม่มีสิ่งใดขัดขวางพวกเขาจากการกระทำทุกสิ่งที่พวกเขาคิดจะทำได้เลย มาเถิด ให้เราลงไปและทำให้ภาษาของพวกเขาสับสนวุ่นวายกลายเป็นภาษาต่างๆ เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่เข้าใจภาษาของกันและกันอีก’ แล้วพระเจ้าก็ทรงทำให้พวกเขาแตกแยกกระจัดกระจายออกไปทั่วผืนแผ่นดิน และพวกเขาก็ยุติการสร้างเมืองนั้น ด้วยเหตุนี้สถานที่แห่งนั้นจึงถูกเรียกว่า บาบิล (Babil - ซึ่งแปลว่า การทำให้สับสนในภาษา) เพราะพระเจ้าได้ทรงทำให้ภาษาของประชากรโลกสับสนวุ่นวาย และทรงทำให้พวกเขากระจัดกระจายไปทั่วทุกมุมโลก” (แปลโดยตรงจากคัมภีร์เตารอต - ฉบับภาษาอังกฤษ) ↩